Het jaar 2004 was misschien wel het beste jaar ooit van Retha McPherson. Retha “leefde haar droom”, ze had het beste van alles en bovenal werd ze ook nog gekroond tot Miss Zuid-Afrika. Dit opende vele deuren voor haar, waardoor ze zich het spreken in het openbaar haar eigen kon maken.

Retha wist niet dat haar eigen kleitablet spoedig zou vallen en in duizenden stukjes zou breken.

Als ik nu terugkijk, realiseer ik me,  dat ik een normaal en goed leven had, waarin ik goede daden verrichtte. Ik heb altijd bevestigd dat ik een christen was en ben, Ik heb God altijd gekend, ik geloof in de Drie-eenheid en diende God altijd, Ik was heel erg actief betrokken bij de kerk. En toch kende ik Gods karakter uiteindelijk niet en had ik geen idee wat het betekende om compleet verkocht te zijn aan Hem, het enige offer dat acceptabel is in Zijn aangezicht! Ik moest een tragedie en groot leed ondergaan, voordat ik eindelijk bereid was om alles, inclusief mijn zoon, op te offeren aan God. Pas na dit alles overhandigde ik de controle over mijn leven aan Hem en leerde ik Hem persoonlijk kennen. Al deze pijn was niet zo nodig! Jezus, had al de hoogste prijs van dit leed betaald. Nadat ik mijn leven aan Hem had gegeven, als een levend offer, kon ik in het perfecte plan van God stappen, dat wil zeggen leven in een liefdesrelatie met de levende God. Tegenwoordig kan ik niet genoeg krijgen van God. Ik wil elke minuut in gebed en aanbidding doorbrengen en Hem eren.

Het was in het jaar 2004, het beste jaar uit mijn leven. Alles ging heel goed, ik was succesvol in alles wat ik deed en opstartte. Ik had mijn hele leven geleefd om God te dienen en stopte mijn hart en ziel in alles wat ik deed, dus dacht ik dat ik mijn succes te danken had aan het feit dat ik altijd het beste had gegeven, maar God zou me snel de dwaasheid van dit soort gedachten laten inzien. Later dit jaar werd ik gekroond tot Miss Zuid-Afrika. Het opende vele deuren voor mij en het was heel goed voor mijn onderneming. Zelfs toen wist ik dat ik de titel niet zomaar had gekregen. Er was namelijk een reden voor. Ik moest vaak spreken op bijeenkomsten en evenementen. Wanneer ik weer ergens een toespraak moest houden dan probeerden we met het hele gezin te gaan. Op een avond na één van mijn toespraken reden we met z’n vieren naar huis. Onderweg stopten we bij een benzinestation en Aldo, mijn zoon van 13 jaar, kocht die dag bijna al het snoepgoed dat er was. Meestal laat ik dit niet toe, maar deze nacht liet ik hem zijn gang gaan. Aldo was zo met het snoep bezig dat hij zijn autogordel vergat om te doen, ook mijn jongste zoon Josh had zijn autogordel niet om. Niet ver van het benzinestation zou mijn dierbare kleien tablet uit mijn handen vallen en in duizend stukjes breken.

We reden op de snelweg, toen er uit het niets een auto onze kant op reed. De auto had geen lichten aan. We schreeuwden allemaal: “Kijk uit!”, maar het was te laat. Tinus, mijn man, week uit naar links. Onze auto sloeg een paar keer over de kop. Ik kroop snel uit de auto en vond Tinus. Ik realiseerde me dat de kinderen niet meer in de auto zaten. We begonnen in het donker naar ze te zoeken. We hoorden Josh huilen, hij had een snee in zijn hoofd, maar we konden Aldo nergens vinden. Ik rende als een gek heen en weer langs de snelweg, bang en verward. De Heilige Geest leidde me naar de andere kant van de weg. Ik vond hem daar in de bosjes. Toen ik bij hem aankwam was hij al in coma geraakt. Zijn schedel was gebroken en er droop bloed uit zijn oren. Ik voelde of hij een polsslag had maar kon geen hartslag vinden. Ik voelde hoe mijn zoons leven door mijn vingers wegglipte en ik was compleet machteloos. Op dat moment realiseerde ik me, dat, wie je ook bent en hoeveel rijkdom je hebt, alleen God de macht heeft over leven en dood. Ik riep uit naar God, smeekte het bloed van Jezus, liggend over mijn zoon. Ik wist al deze dingen in mijn hoofd. Al die jaren dat ik naar de kerk ging heb ik geluisterd! Maar het was geen Rhema (Levend Woord)!

Inmiddels waren de hulpverleners gearriveerd en werd Aldo met een helikopter weggebracht. Zijn longen waren ingeklapt en hij was ernstig gewond. Of hij zou blijven leven konden de hulpverleners niet zeggen. Aldo werd naar een ziekenhuis in Johannesburg gebracht. Zijn operatie duurde uren. Toen de doktoren eindelijk klaar waren was het nieuws niet goed. Aldo had meerdere hersenletsels opgelopen. Zijn hersenstam, midden, linker en centrale delen van de hersenen waren beschadigd. Aldo werd in leven gehouden door machines. De arts kon ons niet zeggen of Aldo zou herstellen of überhaupt zou blijven leven. Dit was de ergste dag uit ons leven. Ondanks de berichten van de artsen begonnen Tinus en ik leven te proclameren over het leven van onze zoon. Is het je opgevallen hoe mensen eigenlijk de dood kunnen uitspreken over hun huwelijk, hun financiën en zelfs over hun kinderen? En zij noemen zich nog wel gelovigen. Ik dring er bij u op aan uit te kijken wat u zegt en denkt! Leven en dood liggen in de macht van het woord en je zult profiteren van de beloningen voor je woorden.

Na een week in het ziekenhuis te hebben doorgebracht stelde Tinus me voor om naar huis te gaan, omdat ik weinig tijd met Josh had doorgebracht sinds het ongeluk. Op een avond was ik Josh aan het wiegen in mijn armen en hij vertelde mij dat hij zich alles van het ongeluk kon herinneren. Hij herinnerde zich dat de auto een paar keer over de kop ging en hij zei dat, toen hij uit de auto vloog, Jezus hem opving en zachtjes neer legde.

Na ongeveer twee weken zouden de artsen de morfine toediening van Aldo stoppen. Toen zij de eerste machines uitzetten die hem in leven hielden, was zijn hartslag heel traag. Ik had nu mijn keerpunt bereikt en verliet de kamer. Ik ging een andere kamer binnen, deed mijn jas over mijn hoofd en begon te bidden. Ik was zo wanhopig naar God en riep naar Hem uit met alles in me. Voor de eerste keer in mijn leven, bad ik in geest en in waarheid en God beantwoorde mij direct. Aan de ene kant van de hal vocht mijn kind voor zijn leven en aan de andere kant van de hal, had ik een wonderbaarlijke ontmoeting met God. God vroeg me of ik bereid was het leven van mijn zoon op het altaar te offeren voor Hem. Ik wist zonder twijfel dat ik Aldo op het altaar moest plaatsen. Ik zou hem offeren, niet alleen omdat het moest, maar omdat ik het wilde. God zei zachtjes tegen me dat Aldo niet meer van mij was. God had een wonderbaarlijk plan voor Aldo. God zou hem genezen en Aldo zou de wereld vertellen dat Jezus leeft.

De weg naar genezing zou een lange weg worden. Na de 2de maand verwezen de artsen ons door naar verzorgingshuizen waar ze voor dit soort kinderen zorgen. De prognose was dat Aldo nooit meer zou kunnen zitten, staan of lopen. Hij zou voor de rest van zijn leven afhankelijk zijn van anderen. Elke keer als we een slecht bericht van de artsen kregen, bad ik voor zijn genezing.

We besloten Aldo thuis verder te verzorgen. Dat was een hele opgave en kostte veel kracht en energie. Aldo begon langzaam te genezen. Hij begon weer te praten en op een avond maakte Aldo me wakker en vroeg me of ik Jezus in de kamer had gezien. Ik zei: ”Nee, ik heb alleen gedroomd over Hem.” Aldo wist heel zeker dat Jezus net in de kamer was en zijn ogen had aangeraakt. Na twee weken genas het beschadigde oog van Aldo. Zelfs de artsen waren verbaasd. Doordat Aldo’s spraakvermogen nog niet goed was, schreef hij veel dingen op.

Op een dag schreef hij het volgende: “Herinner je na het ongeluk toen je over me boog? Je keek direct in de ogen van Jezus, toen hij me kwam halen om me mee te nemen naar de hemel. Ik was met Hem in de hemel al die tijd. Hij leerde me alles over de hemel, Hij leerde mij Zijn Woord.” Aldo begon Gods boodschappen op te schrijven.

Dit zijn een paar van die boodschappen.

“We zullen God in de hemel zien, samen met alle engelen en andere mensen zoals Abraham en Mozes. Anton en Dwayne zullen er ook zijn.” Anton en Dwayne zijn twee kinderen, die Aldo in de hemel had ontmoet en hij vroeg mij of ik hun ouders wilde vertellen dat alles goed met ze ging. Anton was gestorven aan down syndroom en Dwayne was gestikt in het zand. “Ik ben opgewonden om weer terug te gaan naar de hemel. Jij niet? Soms als ik heel vervelend doe, is het omdat ik echt heel graag terug wil gaan naar de hemel. Mama, alsjeblief vertel alle mensen dat ze naar de hel of de hemel gaan. Degene die de duivel gehoorzamen zullen naar de hel gaan, maar Gods kinderen, die leven zoals Jezus dat wil zullen naar de hemel gaan. Jij en ik zullen Jezus samen zien, mama. Ik kijk er zo naar uit.”

Op een andere dag schreef Aldo een boodschap op voor ieder die Gods aanzicht zoekt: “Aan iedereen die de aanwezigheid van Jezus zoekt, zoals ik. Wees klaar wanneer Hij voor ons terugkomt. Het zal sneller gebeuren dan we denken. Alsjeblieft, accepteer Hem als je persoonlijke Redder. Doe je het niet, dan zal je naar de hel gaan. Alsjeblieft doe het snel, nu je er nog de kans voor hebt. Jezus heeft al de volle prijs betaald voor jou en mij. Hij liet me alles in de hemel en hel zien. Geloof me als ik je zeg dat je echt niet naar de hel wilt gaan. Alsjeblieft, accepteer Jezus nu in je leven. Jezus houdt heel veel van jullie, geloof me. Jij bent de reden, waarom Hij me terug heeft gestuurd. Ik wilde niet terugkomen, maar Hij stuurde mij terug, zodat jij gereed kan zijn wanneer Hij terugkomt.”

Aldo herstelt langzaam, maar God heeft hem volledige genezing beloofd. Ik spreek nu namens mijn zoon. Tot de dag dat hij goed kan spreken en Gods planning voor zijn leven in vervulling gaat.